22 Juli 2010

Een blijde dag voor onze stichting; Certificaten uitreiken aan onze assistenten.

We mogen de groep hier nu aan u voorstellen na de kennismaking met Mario en Dicky Herrera. Met een hart vol vreugde hebben ze met elkaar deze pittige tijd doorgemaakt. Het kennismaken was voor hen ook een vreugde. Iemand die zich helemaal alleen gaat bemoeien met hun informaties. Iemand die speciaal aandacht gaat schenken aan wat ze allemaal doen op hun verschillende posten in het werk in Gods Koninkrijk.

Zij hebben geen diploma ontvangen maar een certificaat. Misschien lijkt dat voor u wat minder gewichtig, maar in de praktijk is dit voor hen belangrijker. Het certificaat spreekt over "deelname aan de continuerings cursus". Dit vinden zij heel belangrijk. Hieruit blijkt dat zij nog steeds in actief contact zijn met onze stichting. Vooral bij officiële dingen is dit heel belangrijk. Bijvoorbeeld met ziekenhuiswerk, gevangeniswerk, les geven op een school, en meer zulke situaties, blijkt dat hun "Obra de Andres – pasje" een onmisbaar document is. Vaak aangevuld met de vraag of zij nu nog steeds in contact staan met ons.

 

 

 

HERINNERINGEN  -  SFEER PROEVEN

EEN PAAR FOTOS UIT HET AMAZONEGEBIED - 12 maart 2010

Na een paar weken bij deze Indianenstam is onze fotovoorrad flink uitgebreid. We plaatsen er hier een paar en verder kunt u ze bekijken via de links die we bijsluiten bij de vriendenbrieven.

  In de nacht over de rivier. We hadden natuurlijk als best het een en ander leren kennen op onze zwerftochten door het inmens grote Peru. Maar dit was weer nieuw. Pikkiedonker. We hoorden de rivier ruisen. Maar we kenden niets hier. En daar lag het vlot. Nellie mocht als eerste naar de overkant.

  Echt in de jungle. Veel mensen denken bij het woord "jungle" of "oerwoud" aan schrikwekkende duisternis onder geweldige bomen. Is mogelijk. Maar dit ook; een lieftallig paadje door blote indianenvoeten in de loop van jaren en jaren gelopen. Het is zo boeiend om alles op je te laten inwerken.

 

  Een huis in aanbouw. Het is voor Heber en Conny. Zij verwachten hun eerste baby. Zijn een jaartje getrouwd en gaan op zichzelf wonen. Heber is een zoon van de familie waar wij in huis waren. Conny is 17 jaar. De gewone leeftijs voor de eerste baby. Speciaal van haar hebben we ook heel veel liefde ontvangen.

  Suikerriet als lekkernij. Vroeger was het een uitzondering als kinderen het kregen. Nu zie je ze er steeds mee lopen. Is niet echt lekker. Maar als je niets hebt is alles goed. Wat dat betreft kunnen we bij de Aguarunas in de leer gaan.

  Samen met dominee Alejandro en zijn vrouw Isabel. Wat hebben ze goed voor ons gezorgd. Binnen de grenzen die ze hadden. Alles werd voor ons gedaan. Een wc was gemaakt van klei. We hadden zijn "kantoortje" als slaapkamer. Er werden een uur lopend broodjes voor ons gehaald. Vruchten werden steeds aangedragen etc. etc. Wat een liefde!

  En eindelijk kwamen de diplomas. We mochten ze uitreiken aan 34 personen. Mannen en vrouwen die een plaatsje hebben in de heel jonge Iglesia Evangelica Indigena Aguaruna. Het was een geweldig feest. De eerste keer in hun leven op een cursus. En dan nog met een man en een vrouw uit Holland. Ze konden de vreugde niet op..... en wij eigenlijk ook niet.